Monday, June 27, 2016

'सुहाना सफर' दिलीपसाब आणि सायराचा !....

ओढ ज्याची त्याची.....
तो 'अखेरचा रोमन' आता जवळ जवळ गलितगात्र होऊन गेलाय अन ती 'हिमगौरी' आता थकून गेलीय....
पण त्यांनी अजून हार मानली नाही, त्याची स्वप्ने त्याचा पिच्छा सोडत नाहीत
अन ती त्याची सेवासुश्रुषा थांबवत नाहीये..
त्याचा श्वास हाच जणू तिचा ध्यास झालाय...
त्याचे श्वास अलीकडे मंद होत चाललेत..
त्याच्या डोक्याखाली तिने आपल्या हाताचीच उशी केलीय.
तिच्या डोळ्याखालची काळी वर्तुळे आता अधिक गडद होत चाललीत अन त्याच्या देखण्या चेहऱ्यावरचे सुरकुत्यांचे जाळे अधिक दाट होत चाललेय..
त्याच्या देहाची त्वचा आता सैल झालीय, त्याला ऐकायला जवळपास येत नाहीये अन दृष्टी बरयापैकी धूसर झालीय.
मात्र तीच आता त्याचे पंचेंद्रिय झालीय, ती आता त्याची आई झालीय....

कधी काळी ती त्याची मैत्रीण होती, मग ती त्याची पत्नी झाली, पुढे बहिण झाली शेवटी ती त्याची आई झालीय अन तो आता तिचा मुलगा झालाय....
ती दिवस रात्र त्याच्यापाशी बसून असते.... तिलाही आता कळून चुकलंय की आता आपल्या 'साहिबे आलम'चा आखरी सफर सुरु आहे !
जुन्या आठवणींनी घायाळ होऊन ती कधी कधी एकांतात मूकपणे रडत असते.
गोपी, छोटी बहु, बैराग अन दुनिया ही या जोडीच्या सिनेमांची नावे तिच्या रिअल लाईफमध्ये जणू खरीच झालीत.

ज्या बॉलिवूडमध्ये सकाळी केलेलं लग्न संध्याकाळपर्यंत टिकत नाही तिथं यांच्या लग्नाला येत्या ११ ऑक्टोबरला पन्नास वर्षे पूर्ण होताहेत...
तो आता ९३ वर्षांचा आहे तर ती ७१ वर्षांची आहे, पैलतीरावर त्याची नजर आहे तर त्या तीरावरील दूतांना त्याला नेण्याआधी तिची जीर्ण झालेली अभेद्य भिंत पार करावी लागणार आहे....
११ ऑक्टोबर पर्यंत तरी त्याच्या देहातली निरांजने तेवती रहावीत म्हणून ती अल्लाहकडे फरियाद करत असते तर त्याचे मन 'सुहाना सफर और ये मौसम हंसी'च्या स्मृतीरंजनात दंग असते...
अल्लाह तिची दर्दभरी फरियाद ऐकतो अन ती लगेच पुढच्या ऑक्टोबरचा हट्ट करून बसते...
कुणाची ओढ कशात असते तर कुणाची आणखी दुसरया तिसरयात असते, पण नेमके कोणीही सांगू शकत नाही की अमुक एका व्यक्तीची जगण्याची ओढ एखाद्या फलाण्या गोष्टीतच आहे...
मात्र सायराची जगण्याची ओढ स्पष्ट आहे, दिलीपसाबने अधिकाधिक जगावे हीच तिच्या जगण्याची ओढ आहे...
त्याच्या खंगत चाललेल्या देहाला चकाकी यावी म्हणून आपल्या देहाची रुपेरी झाक तिनं धुरकट केलीय...

बातम्या बघत असताना कुठं दिलीपकुमार हे नाव जरी आलं तरी धस्स होतं अन पतीप्रेमात आकंठ बुडालेली, देहाचे अग्निकुंड करून जगणारी सायराच डोळ्यापुढे येते अन उगाच मन हळवे होऊन जाते...

माझ्यासारख्या अनेक सामान्य माणसांच्या आयुष्यात आनंदघन बनून आलेले हे मेघ इतक्यात विरतील असं मला तरी वाटत नाही ....
कधी कधी वाटते की त्याचे जीवनगाणेही आता सायराच गात असेल -
वो आसमां झुक रहा है ज़मीं पर.
ये मिलन हमने देखा यहीं पर 
मेरी दुनिया, मेरे सपने, मिलेंगे शायद यहीं
सुहाना सफ़र...
दिलीपसाब आणि सायराचा हा 'सुहाना सफर' वरवर जरी वेदनादायी वाटत असला तरी मनस्वी देखणाही होत चालला आहे...तो असाच जारी रहावा...

- समीरबापू.