Wednesday, October 5, 2016

केट विन्सलेट आणि 'द रीडर' ...

१९ डिसेंबर १९९७. लॉस एंजिल्स मधे 'टायटॅनिक'चा प्रीमिअर सुरु होणार होता. हा भव्यदिव्य चित्रपट जगभरात चर्चेचा विषय ठरलेला असल्याने मिडियाची बेसुमार गर्दी होती. चित्रपटाच्या तंत्रज्ञापासून ते निर्मात्यापर्यंत आणि स्पॉटबॉयपासून ते नायकापर्यंत सगळे एकेक करून तिथे हजर झाले होते. प्रसिद्धी माध्यमे जिच्या एका फ्लॅशसाठी आतुरलेली होती ती मात्र प्रीमिअर संपून गेला तरी तिथे आली नाही. 'टायटॅनिक'ची देखणी नायिका होती ती. जेंव्हा हा उत्तुंग सोहळा सुरु होता तेंव्हा ती लंडनच्या एका दफनभूमीत तिच्या जिवलग मित्राच्या दफनविधीत उपस्थित होती. तिची जगण्याची व्याख्या आणि इतरांबाबत असणाऱ्या प्रायोरीटीज याची ही चुणूक होती. तिच्या पूर्ण करिअरमध्ये ती अशीच राहिली. स्वतःशी आणि स्वतःच्या विचारांशी प्रामाणिक ! हॉलीवूडच्या टॉपच्या रेस मध्ये ती कधी पडली नाही पण टॉपनंबर जवळ तिचं नाव आपसूक रेंगाळत राहीलं. नंबर्समध्ये तिने कधीही स्वारस्य दाखवलं नाही. भूमिका जबरदस्त असली की अत्यंत लो बजेटसिनेमातदेखील ती बेझिझक काम करायची ! न्यूडसीन्स असो वा एखाद्या महत्वाच्या विषयावर आधारित लघुपटाचे केवळ नॅरेशन असो तिने कधी माघार घेतली नाही. ती म्हणजे एक सोनपरी ! केट विन्स्लेट तिचे नाव !!      

केट विन्स्लेट सोनेरी केसांची पिंगट डोळ्यांची देखणं रुपडं असलेली मध्यम बांध्याची आणि गोड गळ्याची गुणी अभिनेत्री. जीवनाबद्दल केटची स्वतःची मते आहेत. प्लॅस्टिक सर्जरी व बोटोक्सच्या विरोधात खुलेपणाने बोलणारी केट नैसर्गिक वार्धक्याच्या मताची आहे. केटच्या मते, 'चेहरा - त्वचा लपवू नये जसजसे वार्धक्य येईल तसतसे स्वीकारत गेले की आपण अचानक वयस्क, थोराड वा एका वर्षात वृद्ध झाल्यासारखे वाटणार नाही.' 'टायटॅनिक' हिट झाल्यानंतर तिने भाराभर सिनेमे केले नाहीत, उलट तिच्या प्रतिमेला छेद देणारा 'होली स्मोक' हा न्यूड सीनने भरलेला कलात्मकतेकडे झुकणारा चित्रपट तिने केला होता. यामुळे तिची टवाळी करण्यात आली होती. तिने अनेक वेळा वजन वाढवले आणि घटवले होते त्यावरून तिच्यावर अनेकवेळा टीकाटिप्पणी केली गेली त्याला तिने भिक घातली नाही. जे काही असेल ती माझी मर्जी, मी सिनेमासाठी जगत नाही तर माझ्यासाठी जगते असे हॉलीवूडला ठणकावून सांगणारी केट मुळची इंग्लिश आहे आणि काही वर्षे हॉलीवूडमध्ये राहूनही आपलं घर आणि आपला मुक्काम तिने कायमस्वरूपासाठी इंग्लंडमध्येच ठेवला आहे. केट स्पष्टवक्ती आहे, तसेच चोखंदळही आहे. दोन दशकाहून अधिकची तिची कारकीर्द होऊन गेलीय पण तिच्यावर विशिष्ट पठडीचा शिक्का मारला गेला नाही. याला कारण तिच्या विविध प्रकारच्या भूमिका आणि तिची प्रतिभा. अस्खलीत इंग्लिशसाठी, कुठल्याही प्रकारच्या आव्हानात्मक भूमिकेसाठी सदैव तयार असणारी आणि विविध प्रयोग करणारी अभिनेत्री म्हणून केट हॉलीवूडमध्ये प्रसिद्ध आहे. केटचा आवाज देखील तिच्या सारखाच मधुर आहे, तिला गायनासाठीचे ग्रॅमी ऍवार्ड मिळाले आहे. केटची बोलण्याची ढब आणि तिचे उच्चारण यामुळे ती हॉलीवूडमधील एक प्रथितयश नॅरेटर आहे. तिने अनेक डॉक्युमेंटरी, लघुपट आणि ऍनिमेशनपटांना आवाज दिला आहे, त्यांचे नॅरेशन केले आहे. केट सांगते की, ती लहानपणी फेंगडया पायांची, जाडी आणि बेढब होती. केटने तिचा कुठलाही उणेपणा कधी लपवला नाही. तिच्या कोस्टारला कधी तिने छळले नाही. १९९४ मध्ये आलेला 'हेवनली क्रिएचर्स' हा केटचा पहिला सिनेमा होता. यात तिने किशोरवयीन ज्युलीएट होमची भूमिका साकारली होती. आज तिच्या कारकिर्दीस २२ वर्षे होऊन गेलीत. आज मागे वळून पाहताना ती याबाबत काही अंशी तरी समाधानी असेल यात शंका नाही.

२००९ मध्ये जेंव्हा केटला ऑस्कर मिळाले त्याचवर्षी ‘स्लमडॉग मिलिनेयरने ऑस्करची लयलूट केली होती. ‘ऑस्कर’ जरी ‘स्लमडॉग’च्या पदरात पडले असले तरी सर्वोत्कृष्ट चित्रपटासाठीच्या स्पर्धेतील इतर चित्रपटही तोलामोलाचे होते. विशेषत: ज्यांनी ‘द क्युरियस केस ऑफ बेंजामिन बटन’ हा चित्रपट पाहिला आहे, त्यापैकी अनेकांना, त्याला ऑस्कर न मिळाल्याबद्दल खंत वाटली. सर्वोत्कृष्ट चित्रपटासाठीच्या स्पर्धेतील इतर चित्रपट होते ‘फ्रॉस्ट’, ‘मिल्क’, आणि ‘द रीडर'. यातील 'द रिडर'मधील भुमिकेसाठी केटला पुरस्कार मिळाला होता. याच वर्षी तिचा ‘द रेव्होल्युशनरी रोड’ येऊन गेला होता. या दोन्ही चित्रपटांतल्या तिच्या भूमिका एकमेकींहून अगदी वेगळ्या आणि त्यामुळे तिच्या अभिनय कौशल्याची वेगळी परिमाणे, त्यातलं वैविध्य जणू अधोरेखित करणाऱ्या अशा आहेत.

‘द रीडर’मधून १९४४, १९५८, १९६६, १९८० आणि १९९५ असे काळाचे टप्पे मांडत चित्रपटकथा एक गहिरं नाटय़ घेऊन येते. हे नाटय़ आहे घटनांत आणि व्यक्तिरेखांतही. ही कथा आहे मायकेल बर्ग आणि हॅना श्मिट्झ या दोन व्यक्तिरेखांच्या संबंधाची. टीनएजर मायकेल बर्ग आणि त्याच्याहून दुप्पट वयाच्या हॅनामधल्या प्रेमसंबंधाची - शारीर आकर्षणाची - आणि काळाच्या पुढच्या टप्प्यात शरीरापलीकडे जाऊन उरलेल्या भावसंबंधाची - त्यावर व्यक्तिमत्त्वातल्याच रहस्यमय गंडाची (कॉम्प्लेक्सची) दाट छाया आहे. ऑस्करविजेत्या या चित्रपटाची हळुवार कथा खूप काही शिकवून जाते.

१९९५ साल - मध्यमवयीन वकील मायकेल बर्गची सकाळ. रात्रभराचीच सोबत करून त्याच्या फ्लॅटवरून निघालेल्या स्त्रीला निरोप देतो. दोघांच्या संवादात कुठे उत्कट संबंधाचं दर्शन नाही. आहे ते कोरडं काहीसं तुटकच वातावरण. त्यातून त्यांचं (नसलेलं) नातं कळावं. तिला निरोप देताना त्या दिवशी आपण पॅरिसहून आलेल्या आपल्या मुलीला भेटणार असल्याची माहिती मायकेल देतो. ती माहिती कथेच्या बांधणीच्या दृष्टीनं महत्त्वाची. तसंच या एकटय़ा राहणाऱ्या मायकेलच्या व्यक्तिरेखेचंही सूतोवाच या प्रसंगातून होतंय.
ती जाते, तेव्हा सहजपणे खिडकीतून बाहेर पाहणाऱ्या मायकेलला रस्त्यावरून जाणारी बस, बसच्या खिडकीतली माणसं- खिडकीतला कुणी तरुण दिसतो..

बसची जागा आता ट्रॅम घेते. ट्रॅममधला मुलगा. ट्रॅम थांबते, पुढे जाते तेव्हा पलीकडे दिसतो तो १९५८ सालातला परिसर. त्या शाळकरी, १५ वर्षांच्या मुलाला बरं वाटत नाहीय, म्हणून तो मध्येच उतरलाय. अखेर एका इमारतीच्या प्रवेशद्वारापाशीच त्याला उलटी होते. परिसर निम्नमध्यमवर्गीयांचा, कामकऱ्यांचा जुनाट असा. इमारतीत राहणारी कुणी पस्तीस एक वर्षांची बाई त्या आजारी मुलाला आधार देते, त्याचं तोंड पुसते. पाणी ओतून तिथली जागा साफ करते आणि मुलाला त्याच्या परिसरापर्यंत पोहोचवते. मायकेल बर्गच्या भूतकाळातला हा एक दिवस. त्याच्या पुढच्या संपूर्ण आयुष्यावर, त्याच्या व्यक्तिमत्त्वावर, त्याच्या कामजीवनावर कायमचा प्रभाव टाकणारा ठरतो.

कथा अशी सहजपणे फ्लॅशबॅकमध्ये शिरते. १९९५ मधल्या आजच्याच दिवशी मायकेलला तो १९५८ मधला दिवस का आठवावा? त्याला उत्तर आहे - पुढे!
आजारातून उठल्यावर १५ वर्षांचा मायकेल या बस कंडक्टरची नोकरी करणाऱ्या बाईचे आभार मानायला जाते. मायकेलच्या सुखवस्तू घरातलं वातावरण आणि या बाईचं निम्नमध्यमवर्गीय एकाकी जीवन यातली तफावत सहजपणे समोर येते. बाई तटस्थपणेच मायकेलनं मानलेल्या आभारांचा स्वीकार करते. ती कामावर जायला निघालीय. थांब, बरोबरच निघू म्हणून त्याला घराबाहेर थांबवते आणि तयार होऊ लागते. १५ वर्षांचा मायकेल कैशोर्यसुलभ कुतूहलानं डोकावतो आणि एक नवंच पर्व सुरू होतं. बाई मायकेलच्या कुतूहलाला प्रतिसाद देते..

मायकेल अनिवार आकर्षणानं शाळा सुटताच समवयस्क मुला-मुलींमध्ये न रमता थेट बाईचं घर गाठू लागतो. याच दरम्यान केव्हा तरी तो तिला तिचं नाव सांगायला लावतो - हॅना. पुस्तकं वाचून दाखवलेली तिला आवडतात हे लक्षात आल्यावर तो उत्तमोत्तम साहित्यकृती आणून तिला वाचून दाखवू लागतो. कधी होमरचं ‘ओडिसी’, कधी चेखॉवचं ‘लेडी विथ द डॉग’. हॅनाबरोबरचा आपला हा संबंध अर्थातच मायकेल गुप्त राखतो. एकलकोंडा, अंतर्मुख होत जातो. आपला स्टॅम्प्सचा अल्बम विकून तो तिला पिकनिकलाही घेऊन जातो. तिथल्या टपरीवर तिच्यापुढे मेनू ठेवतो, तेव्हाही ‘तुला आवडेल ते मला आवडेल’ म्हणून ती मायकेलवरच काय ऑर्डर करायचं ते सोपवते, हॅनाबरोबर मायकेलचा असा गुप्त, निषिद्ध संबंध बहरत असतानाच हॅनाचा वरिष्ठ तिला प्रमोशन मिळाल्याचं सांगतो. मात्र दुसऱ्याच दिवशी हॅना गायब होते!
हॅना कुठे गेली, का गेली हे प्रश्न सतावत राहतात, अस्वस्थ करत राहतात.
हॅना जशी त्याच्या आयुष्यात अचानक येते तशी अचानक निघून जाते. पण मनात, व्यक्तिमत्त्वात एक कायमचं काहूर राखून. कारण त्याचं कामजीवनच या रहस्यमय हॅनापासून सुरू झालेलं असतं- समाजमान्य नसणाऱ्या, किशोरवयीन मुलामध्ये अपराध भावना पेरणाऱ्या प्रेमसंबंधापासून!

१९६६. मायकेल आता लॉ स्कूलमध्ये शिकतोय. दुसऱ्या महायुद्धात छळछावण्यांमध्ये ज्यूंचं हत्याकांड करण्यात सहभागी झालेल्यांवर भरण्यात आलेल्या खटल्यांचा अभ्यास म्हणून त्यांचे वयोवृद्ध प्राध्यापक विद्यार्थ्यांना न्यायालयात घेऊन जातात. तिथे खटल्यातली एक आरोपी म्हणून दिसते ती हॅना श्मिट्झ! ऑश्र्िवट्झच्या छळछावणीत ज्यू स्त्रियांना वेचून वेचून मृत्यूच्या हवाली करणाऱ्या, छावणीला आग लागल्यानंतर त्यांना बाहेर पडू न देणाऱ्या पहारेकरी स्त्रियांपैकी एक! हॅना आपल्या जबाबात, ‘नियम म्हणजे नियम, मी पहारेकरी होते आणि स्त्रियांना बाहेर जाऊ दिलं असतं तर गोंधळ माजला असता’ असं अगदी आत्मविश्वासपूर्वक, कोणत्याही अपराध भावनेविना प्रतिपादन करते. इतर आरोपी स्त्रिया जेव्हा नेतृत्व केल्याची, रिपोर्ट लिहिल्याची जबाबदारी हॅनावर टाकतात, तेव्हा हॅना ‘मी अनेकींपैकी एक होते, मी रिपोर्ट लिहिला नाही’ म्हणून परोपरीनं सांगू पाहते. हस्तलिखित रिपोर्ट न्यायालयापुढे असतो. हॅनाचं हस्ताक्षर तपासून पाहण्यासाठी तिच्यापुढे पॅड आणि पेन ठेवलं जातं, तेव्हा मात्र ती ‘याची गरज नाही’ म्हणत गुन्हा कबूल करते! या हॅना श्मिट्झला कैदी स्त्रियांकडून पुस्तकं वाचून घेण्याचा छंद असल्याची माहितीही उजेडात येते.

मायकेलला हॅनाचं एक रहस्य एव्हाना उलगडलेलं आहे. ती ते अक्षरश: प्राणांची पर्वा न करताही जपते आहे, हेही त्याला कळलेलं आहे. ‘आपल्यापाशी अशी काही माहिती आहे जी आरोपीला शिक्षेपासून वाचवू शकते,’ असं तो प्राध्यापकांना सांगतोही; परंतु हॅना जे रहस्य जपते आहे ते सांगून टाकणं हेही त्याचं त्याला पटत नाही. हॅनाला तुरुंगात भेटायला गेलेला तोही आपल्या अपराध भावनेपायी तिला न भेटताच परततो.
१९८०. मायकेल बर्गला एक लहान मुलगी आहे. विवाह मात्र असफल झालेला आहे. कुटुंबापासून तुटलेला, अलिप्त अशा मायकेलला जुना पुस्तकांचा संग्रह हाती लागतो आणि मायकेल ही पुस्तकं टेप करून हॅनाला पाठवू लागतो. त्या कॅसेट्स, तुरुंगातल्या लायब्ररीतली पुस्तकं यांच्या आधारानं पुढचा काळ हॅना स्वत:च लिहा-वाचायला शिकते. वेडय़ावाकडय़ा अक्षरांत त्याला एक-दोन ओळींची पत्रंही लिहिते. मायकेल आपल्या आयुष्यातलं हे रहस्य ‘गार्ड’ करत, ना तिला भेटतो, ना तिला पत्र पाठवतो.

१९९५. हॅनाच्या सुटकेआधीच्या आठवडय़ात मात्र तुरुंगाधिक्षीकेच्या सूचनेनुसार तिला भेटतो, सुटकेनंतर तिच्या उपजीविकेची सोय करून ठेवतो. पण ही भेट तुटक, वरून तटस्थशीच त्याच्या बाजूनं राहते.
सुटकेपूर्वीच हॅना आत्महत्या करते. छळछावणीतून वाचलेल्या मुलीला आपले जमलेले पैसे मायकेलनं नेऊन द्यावे म्हणून मृत्युपत्र करून जाते.
आता न्यूयॉर्कमध्ये असलेल्या या ‘मुली’ला हॅनाचा पैशांचा डबा सोपवताना मायकेल प्रथमच आपल्या संबंधाची कबुली देतो. संपूर्ण आयुष्यभर छाया करून राहिलेल्या रहस्याची कबुली.
..आणि मग आपल्या तरुण लेकीला तो हॅनाच्या आणि आपल्या संबंधाची हकीकत सांगू लागतो.
ही कथा आहे मायकेल-हॅना यांच्यातील संबंधाच्या आयुष्यावर पसरलेल्या छायेची; अपराधबोधाची गाठ आत जपत तिच्यापायी भोगलेल्या आयुष्यव्यापी शिक्षेची. मायकेलनं भोगलेल्या आणि हॅनानंही - आपलं निरक्षरपणाचं रहस्य जपत भोगलेल्या शिक्षेची. १५ वर्षांच्या मुलाच्या आणि पस्तिशीच्या स्त्रीच्या संबंधाचं आघाती होऊ शकणारं नाटय़ असूनही दिग्दर्शक स्टीफन डालड्राय ते तसं आघाती होऊ देत नाही. तर संपूर्ण चित्रपटाच्या प्रवासाला खळखळाट नसलेल्या प्रवाहाची लय ठेवण्यात आलेली आहे. या खळखळाट टाळण्यात रहस्य जपण्याचा भाव आहे. त्या भावनेचं, मनातल्या कॉम्प्लेक्सचा दृश्यात्मक अनुवाद म्हणजे ‘द रीडर’ हा चित्रपट. काळाचे विविध टप्पे दाखवताना त्यानं साधी सरळ निवेदनशैली वापरली आहे. हॅनाचा भूतकाळ हा तिच्याही कॉम्प्लेक्सला कारणीभूत झालेला आहे. अशा कॉम्प्लेक्स व्यक्तिमत्त्वाचा वयाच्या वेगवेगळ्या टप्प्यांवरचा प्रवास साकार करणाऱ्या केट विन्स्लेटला ऑस्कर पुरस्काराच्या रूपानं पावती मिळाली आहे. १५ ते २३ वर्षांच्या मायकेल बर्गच्या रूपात डेव्हिड क्रॉसनेही अतिशय प्रभावी अभिनय केला आहे. हा चित्रपट केटला ऑस्करशिवाय बरेच नावलौकिक देऊन गेला.

केटच्या सच्चेपणाचे प्रतिक म्हणून तिच्या ऑस्करकडे पाहता येईल.  १९९६च्या ‘सेन्स अ‍ॅण्ड सेन्सिबिलिटी’साठी तिला उत्कृष्ट अभिनेत्रीचे ऑस्कर नामांकन मिळाले होते. १९९८ मध्ये आलेल्या 'टायटॅनिक'ने केट जगभरातल्या घराघरात पोहोचली.२००९ पर्यंत केटला पाचवेळा ऑस्कर नामांकन मिळाले मात्र त्या पुतळ्यावर तिची मोहोर उठली नाही. २००९मध्ये आलेल्या ‘द रीडर’साठी तिला ऑस्कर नामांकन मिळाले आणि पुन्हा तिच्या कमनशिबीपणाची चर्चा होऊ लागली. कारण पेनलोप क्रुझच्या चतुरस्त्र अभिनयाने सजलेल्या 'विक्की क्रिस्टिना बार्सिलोना'ला ऑस्कर मिळणार अशी सर्वत्र चर्चा होती. त्यातला तिचा अभिनय होताही तसाच ! मात्र हा चित्रपट ऑस्करसाठी नामांकित होऊ शकला नाही आणि त्यावर्षीची सर्वोत्कृष्ट अभिनेत्री म्हणून केटच्या गळ्यात ऑस्करची माळ पडली. मात्र हा पुरस्कार स्वीकारताना पेनलोप क्रुझचा चित्रपट नामांकन यादीत नसल्याबाद्द्ल केटने ऑस्करच्या निवड समितीचे धन्यवाद मानले ! असं कुणी करत नाही मात्र केटने पेनलोपचा अभिनय तिच्यापेक्षा चांगला असल्याची एक पावतीच त्यादिवशी दिली होती. केटला ऑस्कर मिळायला पाच नामांकने मिळूनही १५ वर्षे वाट बघावी लागली तर तिचा उत्कृष्ट मित्र असणारा व .'टायटॅनिक'चा नायक असणारया लिओनार्डो डिकेप्रिओला मात्र पंचवीस वर्षे वाट बघावी लागली. यंदा लिओला ऑस्कर मिळाले तेंव्हा केटच्या डोळ्यातून आनंदाश्रू वाहत होते. केटचा तो बेस्ट फ्रेंड आहे हे जगाला त्या निमित्ताने पुन्हा कळाले.

‘सेन्स अ‍ॅण्ड सेन्सिबिलिटी’साठी १९९६ साली पहिलं ऑस्कर नामांकन मिळविणाऱ्या केट विन्स्लेटला प्रत्यक्ष पुरस्कारासाठी एक तप वाट पाहावी लागली होती. 'टायटॅनिक' (१९९८), 'आयरिस' (२००१), 'इटर्नल सनशाईन ऑफ स्पॉटलेस माइंड' (२००४) आणि 'लिट्ल चिल्ड्रन' (२००७) या चित्रपटांबाबतची ऑस्करची हुलकावणी २००९ मध्येही कायम राहते की काय अशी परिस्थिती निर्माण झाली होती. ‘मेरिल स्ट्रीप’सारख्या दिग्गज प्रतिस्पर्धीस मागे टाकत ऑस्करने केट विन्स्लेटची कामना पूर्ण केली होती. केमरून डियाझ, निकोल किडमन, अंजेलिना ज्योली, मेरील स्ट्रीप या तिच्या मैत्रिणीही आणि प्रतिस्पर्धी देखील होत्या. 'हिडीयस किंकी' हा तिचा सिनेम हिप्पी प्रेमकथेवर होता, तर इनिग्मा हा उत्कृष्ट युद्धपट होता, 'क्विल्स' हा पिरियड मुव्ही होता, 'द लाईफ ऑफ डेविड गेल' मध्ये ती पत्रकार झाली होती. 'इटर्नल सनशाईन ऑफ स्पॉटलेस माइंड' मधली तिची भूमिका विक्षिप्त तरुणीची होती.आयरिस मुर्डोकच्या जीवनावर आधारित चित्रपट 'आयरिस'मध्ये ती भावनिक गुंतागुंतीच्या लीड रोलमध्ये होती. 'फाइंडिंग नेव्हरलँड'मधली तिची भूमिका निस्सीम प्रेमिकेची होती. तिने छोट्या पडद्यासाठीही काम केले आहे. 'एक्स्ट्रा'या बीबीसी च्या सिरीयलमध्ये काम करताना तिच्यावरच बेतलेल्या हेटाळणीखोर भूमिकेत काम करताना तिने आढेवेढे न घेता काम केले होते. रोमान्स अँड सिगारेटस मध्ये तिने डार्क शेडची विनोदी भूमिका केली होती. 'द हॉलिडे'मधील तिची दिलखेचक रोमँटिक कॉमेडी दाद घेऊन गेली. ग्रेमी, ऑस्कर, गोल्डन ग्लोब, टोनी, बाफ्टा या सर्व पुरस्कारांची जंत्री तिच्याकडे आहे. सर्वात कमी वयात अधिक ऑस्कर नॉमिनेशन असण्याचा अभूतपूर्व विक्रम तिच्या नावावर आहे. तिचा गायकीचा सफरही चित्रपटासारखा विविधांगी आहे. ऍनिमेशनपटांना आवाज देताना ती त्या भूमिकात समरस होऊन आपला आवाज देई. पूर्वी मांसाहारी असणारी केट २०१० पासून 'पेटा'साठी शाकाहार प्रसाराचे काम करते. ऑटीझमसाठी ती पूर्ण वेळ देण्यास तयार असते. केटचे तीन विवाह झाले, तिची मुले तिच्यापाशीच असतात. तिने हॉलीवूडमध्ये राहून तिची लाईफ पारदर्शी ठेवली अफेअर करून सोडून देण्याऐवजी विवाहबंधनात ती अडकत गेली. मात्र अलग होताना तिने आपसातील संबंधात कुठेही कटुता येऊ दिली नाही.  हॉलीवूडमधील स्त्री -पुरुष मानधनाबाबत सडेतोड टीका करणारी केट स्वतःच्या मतांशी ठाम असणारी व स्वतःची वेगळी ओळख जपणारी एक परिपूर्ण स्त्री आणि बहुआयामी समर्थ अभिनेत्री आहे, जिचे पाय अजूनही मायभूमीच्या मातीत रुजलेले आहेत. म्हणूनच हॉलीवूड तिला 'ए कम्प्लीट लेडी' म्हणतं. 'टायटॅनिक'मधील 'रोझ'च्या भूमिकेतून जगभरातील  रसिकांच्या हृदयात विराजमान झालेली केट विन्स्लेट ही सोनपरी आजही अनेकांच्या स्वप्नात येऊन भुरळ पाडत असेल यात शंका नाही. या सोनपरीचा आज वाढदिवस आहे. तिची कारकीर्द आणखी बहरत जावो हीच तिच्यासाठी शुभेच्छा ..

 - समीर गायकवाड.