Thursday, August 11, 2016

जाताच तू ......

जाताच तू, गर्दीत मेघांच्या अश्रुंचे निर्माल्य विखुरले,
काजव्यांचे बेट निबिड अंधारवनात विरुनी गेले.
वर्ख चंद्रकोरीचा छिन्नविहिरीत खोल बुडवूनी,
गाळात काळोखाच्या हुंकार पेरत शब्द निघुनी गेले !

जाताच तू, भग्न चिरयांचे रुदन आसमंती गहिवरले,
जीर्ण कातळ शिळांचे मखमली गळे दाट भरुनी आले.
दाहात दग्धचितेच्या वाऱ्यास थिजलेल्या पेटवूनी,
कळीकपाळीच्या पुसुनि रेषां भाग्य निघुनी गेले !

जाताच तू, ताटवे लालपिवळे भोवळून गळून गेले,
शेवाळलेल्या भिंतीस गदगदून विश्वाचे आर्त आले.
मळवट म्लानपाकळ्यांचा भाळास मातीच्या लावूनी,
पुष्पपक्षांचे थवे अद्वैताच्या अरण्यकात निघुनी गेले !

जाताच तू, रक्तकर्दमलेले घर अर्ध्यात खचून गेले,
वचनांचे वृथा सुभाषित कलुषित ओठावर आले
मिनारास चिरुनी कळसास झुकत्या कलथवूनी
प्रार्थनांचे कलेवर मन दारात प्रारब्धाच्या ठेवुनी गेले !

जाताच तू, मनी चराचराच्या किल्मिष की दाटुनी आले
जाताच तू, प्रवासाचे दिक्कालाच्या वेध लागुनी राहिले !!

- समीर गायकवाड.