Sunday, July 24, 2016

नाच ....


का रे पडतोस तू असा ? माझे घर जाते ना कर्दमून, अन छत लागते की ठिबकाया !
ओलेत्या अंगावर ल्यावे लागते ओलेतेच धडूते, ज्याची आधीच गेलेली असते रया !
पाणी झिरपते कुडातून, सरपण जाते चिंब भिजून अन चूल बसते डोळे मिटून !
गळक्या छपराखाली पातेले पडते अडकून, सांग आता सैपाकास भांडे आणू कुठून ?
एकच गोधडी तू तिलाही न सोडी, एकच दंड घातलेली सतरंजी अन तुझी त्यावरही रुंजी !
तुटक्या फडताळाचे जीर्ण लाकूड जाई कसे फुगून, चिखलाने तुझ्या मोरी जाते की तुंबून !
दप्तर ओले होता अक्षरं जाती मिटून, तूच सांग आता देईल अभ्यास कोण लिहून ?
सारवण जाते वाहून अन पाय जाती भेगाळून, नेणार नाही कोणी ओझे माझे वाहून.
पडतोस ते पडतोस अन गर्जनाही करतोस, सानुला रे भाऊ माझा जातो की घाबरून !
येतोस तू खुशाल रे मेघांना झाकळून, अन आयुष्य माझे इथे हवेत जाते की सादळून.

असते जर माझेही आईबाबा, तर तुझ्या थेंबाथेंबात मीही नाचले असते की रे भरभरून !!!

- समीर गायकवाड.

मायबापाविना पोरक्या असलेल्या एका गरीब अनाथ मुलीने पावसला केलेली ही कैफियत कुठेतरी तुमच्या काळजाला स्पर्शून गेली तरी या लेखनामागचा हेतू साध्य होईल ...