Monday, December 21, 2015

स्वर्गाची वाट ....




स्वर्गाचे सर्व रस्ते मातीतूनच जातात,
मातीचीं नाती जपली की हे रस्ते आपोआप सापडतात !
मातीतून उगवणारे अंकुर डोळ्यात साठवले की
या रस्त्यावरची झाडे शीतल सावली देतात.

मातीच्या कुशीत रोवलेल्या बीजांना आपल्या काळजागत जपले की
या रस्त्यांचे गाव होतात.
मातीच्या कणाकणात पडणारे थेंब जरी आसवात जपले तरी
मोक्षाची कोरीव दारे उघडतात.

मातीचे अजरामर गाणे ओठी ठेवले की
स्वर्गीय गीतांचे स्वर इथेच परिचयाचे होऊन जातात,
मातीत राबणारया जित्राबांच्या पायाची धूळ कपाळी लागली तर
यक्ष-गंधर्व पायाशी उभारतात.

इतकेच काय मातीचा गंध जरी भाळी कुणी ल्याला तरी
इथले मातकट रस्ते अलगद स्वर्गात नेतात !

- समीर गायकवाड.


अन्वयार्थ....
मृत्युनंतरचे जग कोणीच पाहिलेलं नाही पण कोणत्याही धर्मात डोकावले तरी मृत्यूपश्चात स्वर्ग, जन्नत वा हेवन अशी वेगवेगळी नावे दिलेल्या स्वर्गीय संकल्पना मूर्तीमंत स्वरूपात रुजलेल्या आढळून येतात. खरे तर याची अनुभूती घेतलेला माणूस मी तरी अजून पाहिलेला नाही.  पार्थिव देहाच्या  अंतिमसंस्कारानंतर आत्मा पंचतत्वात विलीन होतो. देहावर अंत्यसंस्कार करताना त्याला दहन वा दफन केले जाते. अंत्यसंस्काराचा कोणताही मार्ग बारकाईने अभ्यासला तर असं लक्षात येतं की देहाचे शेवटी जे काही अवशेष उरतात ते अखेर मातीतच मिळून जातात. म्हणून स्वर्गाचे रस्ते मातीतून जातात....ज्यांची या मातीशी नाळ घट्ट असते त्यांना मृत्यूची भीती नसते कारण मातीशी आयुष्यभर संगत केल्यानंतर मातीत मिसळण्याची ओढच निराळी असते...

स्त्री नंतर जगात जर कोणी आपल्या कुशीत बीज अंकुरवत असेल तर ती मातीची आभाळमाया ! या मातीत आपण आसवे गाळतो, स्वप्ने पेरतो, आणि जगाची क्षुधा भागवण्यासाठी त्या मातीवर बीजसंस्कार करतो तो बळीराजा !! त्यामुळे जर कोणी जितेपणीच स्वर्ग निर्मित असेल तर तो मातीत जगणारा माणूस, म्हणूनच स्वर्गाचे सर्व रस्ते मातीतूनच जातात...
मृत्यूनंतर स्वर्ग असेल नसेल माहिती नाही पण जर स्वर्ग असलाच तर वसुंधरेवरल्या स्वर्गाच्या निर्मिकास त्या स्वर्गाची दारे निश्चितच सताड उघडी असतील, म्हणूनच स्वर्गाचे सर्व रस्ते मातीतून जातात....